Nisan Kumru ▲ Editör Spiker


	Adı: Üçüncü Çekmece Yazar: Nisan Kumru Türü: Hikaye Yayınevi: Dergâh *Online alışveriş için tıklayınız* Hayatımın ikinci kere nasip olan şehri Erzurum'da; Mareşal Çakmak Asker Hastanesi'nden 1981/3 tertip arkadaşlar ve kitaptaki hikâyemsi şiirleri alıp isim değiştirerek yakınlarına atacakları mektuplara yazan asker arkadaşlarım ile, kitabın, mizanpajı tarafımca yapılmış ve sınırlı sayıda bastığım ilk kopyalarını gören, okuyan dostlarım bu kitabı hatırlayacaklardır. Üçüncü Çekmece çıktı. Kitabın hikayesini, -yarısı kadar bir hikaye çıkarır- Özetleyeyim... Askere gitmeden önce oluşmuştu Üçüncü Çekmece fikri... Notlar epey birikmişti. Askerde, usta birliğinde Erzurum'da (daha önce de okulu bu şehirde okumuştum. Hava koşullarıyla bir çok şeyden mahrum bırakarak, sizi gönül koşullarınız, kafa koşullarınızla yüzleştiriyor bu şehir. Kitaplarla, yazıyla ruh akrabalığınız varsa biraz kaleme yaklaştırıyor; yoksa ilk bulduğunuz kovuğa çekiliyor gün sayıyorsunuz) idim. Görevli olduğumuz işler bitince herkes bir kenara çekiliyordu. Genelde kantinde futbol maçları izleniyordu. Benim aram olmadığı için, köşeme çekiliyordum notlarımla baş başa kalıyordum. Asker arkadaşlar mektup yazıyordu şiir yazıyordu. Ben de hikâye yazıyordum. Hikayeler cennetidir askerlik. Bir çok hikâye dinledim, hikâyelerim oldu. Hikâye okudum mektuplardan. Böyle böyle kendini yazdı hikaye. Bazı bilgilere ulaşmak için zorluklar da çekmedim değil... Örneğin: - Bir bestekâr vardı. Udiliğiyle ünlüydü eskilerden? - Coşun Sabah mı? Düşüne düşüne buldum; Udi Nevres Bey idi aradığım. Çarşı izninde bir gün Taşhan (Oltucular Çarşısı)'dayım. Süs eşyalarının isimlerini öğrenmeye uğraşıyorum bir yandan da not alıyorum. -Peki şunun adı ne? -Ne yapacaksın gardaş dükkan mı açacaksın? -Hayır hikâye yazıyorum -Haaa iyi... Gün geldi askerlik bitti. Kitabım bir kaç el gezdi. En son el iyi bir eldi. Sayın Esra Elönü hanımefendi... Onun sayesinde, bütün kitaplarını okuduğum ve örnek aldığım değerli yazar Mustafa Kutlu'ya ulaşmıştı. O ve Dergâh Yayınları'nın kurucusu sayın Ezel Elverdi Bey incelemişler. Bir gün oturup konuşma fırsatı buldum kendileriyle. Erzurum, onların, benim ve Üçüncü Çekmece'nin ortak şehriydi. Ve sevdiğimiz şehirdi. -oOo- Hikâyenin hikayesini bırak kendisine gel derseniz: "Bu alemin zencilerinin, çekmecelerde mahpus aşklarının uzun metraj öyküsü" bu... Aşkın klinik deneylerle kanıtlanamadığı zamanlarda mektuplar vardı. Mektuplarla gelir giderdi haberler, sevgiler.. Özlem ahizeye ulaşmadan önce kağıda inerdi. En derin en kuytu yerlerde saklanırdı mektuplar. Çekmecelerin en alttakinde... Şarkıları vardı aşkların. Makamları vardı şarkıların. Çoğu ses aksiseda bulmadı, durdu kaldı geldiği yerde. kimi karar'a, en pes perdeye, başladığı yere döndü. Çok azı mutlu bitti. Kimilerinin de şarkısı, makamı değişti. Aynı ayrılışları yaşayanlar, aslında aynı ailenin üyeleri… Ben "bu alemin zencileri" dedim; hayata yüzünü eymiş, kenarda duran bu aileye. Ne kadar asil olmaya uğraşsalar da bir yanları hep zenci kalıyor. Bu hikaye, çekmecelerde kalan aşkları anlama çabası; çekmecelerin yardımıyla..